Eind 2015 ben ik begonnen met het documenteren van het leven van mijn dochters. Mijn doel is om buitengewone beelden te maken van alledaagse scènes. Er is geen regie; de kinderen beleven hun realiteit en worden getoond zoals ze zich aan mij tonen, zoals ik ze zie. Ik volg ze terwijl ze opgroeien en veranderen, worstelen, vallen, opstaan en zichzelf opnieuw opbouwen.

Ik ben niet alleen de fotograaf van deze docureeks, ik ben ook de vader van de kinderen die ik vastleg. Als vader ben ik vaak aanwezig en krijg ik toegang tot intieme momenten. Als fotograaf sta ik klaar om vast te leggen wat me raakt en wat deze meisjes me geven. Die dubbele rol is impliciet aanwezig en zorgt soms voor een sterke interferentie. De grens tussen beide rollen is dun; een keuze maken soms ongemakkelijk.

Wanneer je inzoomt, zie je fragmenten van alledaagse gezinssituaties, ze staan stil bij het moment. Snap. Wanneer je uitzoomt wordt een verhaal verteld over groter worden, over ontpoppen. In een latere fase zal dit levenslang project een getuigenis uit het verleden zijn. De manier waarop hun leven loopt, en dat van hun ouders, bepaalt ook de inhoud en de vorm van deze serie.

Sommige delen van dit statement schreef ik op de tribune van het zwembad terwijl de kinderen hun angsten, uitdagingen en geluk tegemoet sprongen. Het is hier dat het besef groeide dat er geen onderwerp dichter bij mezelf staat dan dit en het vult me met een ondraaglijke kwetsbaarheid die de architectuur van deze reeks bepaalt. 

-----------------

photographer & father  ●  documentary  ●  food  ●  portrait  ●  vinyl & woods  ●  sometimes nothing of this

------------------

At the end of 2015, I started documenting the lives of my two daughters in and around our house, in a city in Belgium. My goal is to create extraordinary images of everyday scenes. There is no control of the scenes and everything is unstaged; the children live their reality and are shown as they show themselves to me, the way I see them. I follow them as they grow up and change, struggle, fall, get up and rebuild themselves again.

I'm not only the photographer of this documentary series, I am also the father of these children. As a father, I get access to intimate moments. As a photographer I am ready to capture what moves me. That dual role is implicit and might create a strong interference. There's a thin line between both roles; making choices feels uncomfortable.

When you zoom in, you can see fragments of everyday family situations, they freeze the moment. Snap. When you zoom out a story is told about growing up, about evolving. At a later stage this lifelong project will be a testimony of the past. The way their life will run, and that of their parents, also determines the content and format of this series.